خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۹۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل حق جو نظر بر عالم باطل نمی داردکه تیر راست کیشان تا هدف منزل نمی دارد
۲
نیند آزادگان غافل ز احوال گرانبارانثمر سرو و صنوبر غیربار دل نمی دارد
۳
بخیل ترشرو ز ابرام محتاجان بود فارغکه در چون بسته باشد از برون، سایل نمی دارد
۴
مدار از چرخ امید گشاد دل که این دهقانبه خرمن دانه ای جز عقده مشکل نمی دارد
صفحهٔ ۱ از ۳