خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۹۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فروغ دل مرا از نور مهر و مه غنی داردنخواهد شمع دیگر هر که را دل روشنی دارد
۲
مکن دور از حریم خود دل سرگشته ما راکه این پروانه همچون شمع چندین کشتنی دارد
۳
مرا دارد زبان چرب سیر از نعمت الواننخواهد نانخورش هر کس که نان روغنی دارد
۴
مگیر از جا سبک پیمانه خونابه نوشان راکه هر موجی ازو زورکمان صد منی دارد
صفحهٔ ۱ از ۳