خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۹۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل از عاشق به شرم آن نرگس غماز می گیردشکار خود به چشم بسته این شهباز می گیرد
۲
اگر روی دلی از غنچه این بوستان بیندزباد صبح بلبل بوی گل را باز می گیرد
۳
چراغ اهل معنی می شود از سرزنش روشنزبان شمع تیزی از دهان گاز می گیرد
۴
اگرچه مانع پرواز می باشد گرفتاریمرا دل در بر از یاد قفس پرواز می گیرد
صفحهٔ ۱ از ۲