خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۹۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو شاهین بر سر دست آن شکار انداز می گیردتذرو رنگ از رخسار گل پرواز می گیرد
۲
به خال زیر زلفی عشق رو کرده است رزقم راتذروم دانه را از چنگل شهباز می گیرد
۳
ازین دلسوزتر ای باغبان با بلبلان سر کنگل این باغ رنگ از شعله آواز می گیرد
۴
چنین از سرنوشت پیچ و تابم می شود ظاهرکه دل از دستم آن زلف کمند انداز می گیرد
صفحهٔ ۱ از ۲