خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۹۸۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به ابرام آن که از دنیاپرستان کام می گیردزریگ از چربدستی روغن بادام می گیرد
۲
گلستان می کند نزدیکی معشوق زندان رابه ذوق گنج، قارون زیر خاک آرام می گیرد
۳
به پیغامی از ان لبهای شکربار خرسندمکه دور افتاده فیض بوسه از پیغام می گیرد
۴
فضولیهای مهمان بر خسیسان بار می باشدفلک را زود دل از مردم خود کام می گیرد
صفحهٔ ۱ از ۳