خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۹۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غباری از بیابان جنون بالا نمی گیردکه دل از سینه لیلی ره صحرا نمی گیرد
۲
زمین سینه عاشق عجب خاصیتی داردکه تا سرکش نباشد نخل، در وی پا نمی گیرد
۳
رسانیده است جایی همت من بی نیازی راکه آتش را خس و خارم زاستغنا نمی گیرد
۴
اگر پای حسابی روز محشر در میان باشدسر خاری ازین گلزار پای ما نمی گیرد
صفحهٔ ۱ از ۲