خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۰۲۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل ما بر سیه روزان فقر از خود فزون سوزدچراغ خانه ما در برون بیش از درون سوزد
۲
به چشم روشنم از اشک خواهد شد سیه عالمبه این عنوان اگر در دل مرا چون لاله خون سوزد
۳
ندارد رنگی از بال سمندر آتش سوزانکجا آن پرده شرم از شراب لاله گون سوزد؟
۴
بود دست حمایت عشق حسن آتشین خو راکه لرزد شمع بر خود بیشتر پروانه چون سوزد
صفحهٔ ۱ از ۳