خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۹۰۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فارغم گر گشت دل آواره‌ایاز جهان تا کم بود غمخواره‌ای
۲
آفتاب عشق تو تابنده بادتا بریزد هر کجا استاره‌ای
۳
آفتابی کو به کوه طور تافتپاره گشت و لعل شد هر پاره‌ای
۴
تابشش بر چادر مریم رسیدطفل گویا گشت در گهواره‌ای
صفحهٔ ۱ از ۳