خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۰۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا پیغام لطفی از زبان خامه بس باشدشب امیدواری از سواد نامه بس باشد
۲
به مکتوبی حیات رفته من باز می آیدمرا صور قیامت از صریر خامه بس باشد
۳
به آهی می توان دل را زمطلبها تهی کردنکه یک قاصد برای بردن صد نامه بس باشد
۴
زیک فریاد بیتابانه صد فریاد می خیزدسپندی از برای گرمی هنگامه بس باشد
صفحهٔ ۱ از ۳