خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۱۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به مستی از ته دل آدمی خشنود می باشدنشاط هوشیاران قلب روی اندود می باشد
۲
زیان نقصان ندارد مایه داران مروت رافرومایه است هر کس دیده اش بر سود می باشد
۳
زفیض چشم حق بین در بیابانی است جولانمکه آنجا هر سیاهی کعبه مقصود می باشد
۴
تو کز ذوق شهادت غافلی سیر گلستان کنکه ما را شاخ گل شمشیر خون آلود می باشد
صفحهٔ ۱ از ۳