خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۱۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گل بی خار را شبنم زچشم شور می باشدچو نیش و نوش با هم شد زآفت دور می باشد
۲
به یک اندازه باشد تلخی و شیرینی عالمبه قدر اشک چوب تاک را انگور می باشد
۳
مجو در لقمه اهل قناعت ناگواراییکه این مو در کمین کاسه فغفور می باشد
۴
کند جمعیت دنیا فساد نفس را ظاهرکه این مکاره از بی چادری مستور می باشد
صفحهٔ ۱ از ۴