خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۱۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بهار زندگانی با خزان همدوش می باشدگل این بوستان خمیازه آغوش می باشد
۲
دوامی نیست حسن نازپروردان بستان راکه خون لاله و گل هفته ای در جوش می باشد
۳
به تلخی تا نکرد از خواب شیرین پشه بیدارمندانستم که نیشی لازم هر نوش می باشد
۴
مکن ای خرمن گل سرکشی با ما تهیدستانکه این اوراق را شیرازه از آغوش می باشد
صفحهٔ ۱ از ۳