خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۱۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خط شبرنگ از ان لعل لب گلرنگ می بالدزبس افتاده شوخ این سبزه زیر سنگ می بالد
۲
گدازد دیدن سنگ محک ناقص عیاران راوگرنه حسن کامل از خط شبرنگ می بالد
۳
نسیمی می تواند سنگ گردیدن حبابم راچه بر خود از شکست شیشه من سنگ می بالد؟
۴
لباس بیستون بر نقش شیرین تنگ خواهد شدچنین بر خود گر از فرهاد زرین چنگ می بالد
صفحهٔ ۱ از ۴