خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۱۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سبک مغزی کز اسباب جهان بر خویش می بالدچو حمالی است کز بار گران بر خویش می بالد
۲
نشیند زود بر خاک سیه از گردن افرازیچو آتش هر که ز امداد خسان بر خویش می بالد
۳
کسی کز ساده لوحی نیست چشم عاقبت بینشچو ماه نو زمهر آسمان بر خویش می بالد
۴
نمی تابد سعادتمند رو از سختی دورانزمغز افزون هما از استخوان بر خویش می بالد
صفحهٔ ۱ از ۵