خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۱۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نه هر پیمانه ای از حال خود ما را بگرداندمگر رطل گران این سنگ را از جا بگرداند
۲
به جد وجهد نتوان گرد هستی از خود افشاندنمگر سیلاب را از حال خود دریا بگرداند
۳
کنند آزاد مرغی را که گردانند گرد خودمرا تا کی جنون بر گرد این صحرا بگرداند؟
۴
نمی آید ازین ظاهرپرستان باطن آراییچگونه رخت خود را صورت دیبا بگرداند؟
صفحهٔ ۱ از ۲