خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۱۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زخود بیگانگی را آشنایی عشق می داندبه خود مشغول بودن را جدایی عشق می ماند
۲
همان با زلف لیلی روح مجنون می کند بازیز زنجیر محبت کی رهایی عشق می داند؟
۳
مگو چون بلبل و قمری سخن از سرو و گل اینجاکه این افسانه ها را ژاژ خایی عشق می داند
۴
به بزم عشق مهر بی نیازی بر مدار از لبکه همت خواستن را هم گدایی عشق می داند
صفحهٔ ۱ از ۳