خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۱۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دهان تنگ آن شیرین پسر پنهان نمی ماندندارد گرچه اصلی این خبر پنهان نمی ماند
۲
مگر عریان شود، ورنه چو گل صد جامه گر پوشدصفای پیکر آن سیمبر پنهان نمی ماند
۳
فروغ عشق از سیمای عاشق می شود پیدادرین ابر تنک نور قمر پنهان نمی ماند
۴
ز زیر دامن مجمر شمیم عود رسوا شدهنرور گر شود پنهان، هنر پنهان نمی ماند
صفحهٔ ۱ از ۲