خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۱۷۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زآتش گل به اعجاز رخ نیکو برویاندگل از آتش به سحر نرگس جادو برویاند
۲
سپند از آتش و خال از رخ و از دل سویدا رااگر خواهد به حکم گوشه ابرو برویاند
۳
به دست کوته ما ای تغافل پیشه رحمی کنهواس سنبلت وقت است از کف مو برویاند
۴
چه غم دارم گر افتادم زپا در جستجوی او؟هجوم شوق صد بال و پر از بازو برویاند
صفحهٔ ۱ از ۲