خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۱۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حباب و موج را هر کس که از دریا جدا بیندزخط و خال کثرت چهره وحدت کجا بیند؟
۲
شکست از گردش گردون به پاکان می رسد افزونکه گندم پاک چون گردید رنج آسیا بیند
۳
نگردد مرگ سنگ راه جویای سعادت راکه با چشم سفید این استخوان راه هما بیند
۴
مدان جان مجرد را یکی با پیکر خاکیکه آزادست مرغی کز قفس خود را جدا بیند
صفحهٔ ۱ از ۳