خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۱۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زسنگ کودکان از پا دل دیوانه ننشیندبه حرف سخت از جوش خود این میخانه ننشیند
۲
نگردد تا تهی از سنگ جیب و دامن طفلانبه دامان بیابان گرد این دیوانه ننشیند
۳
نسازد خاک خامش آتش ما بیقراران رامی پرزور ما از جوش در پیمانه ننشیند
۴
زچشم شور، آب زندگانی تلخ می گرددهمان بهتر که با فرزانگان دیوانه ننشیند
صفحهٔ ۱ از ۴