خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۱۸۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زخون دل شراب، از پاره دل کن کباب خودمبر در پیش هر بی آبرو زنهار آب خود
۲
کف آبی به دست خویش تا ممکن بود خوردنغبارآلوده منت مکن از کوزه آب خود
۳
اگر داری به زیر خاک چشم خواب آسایشهم اینجا پاک کن با مردم عالم حساب خود
۴
مشو فارغ زپیچ و تاب تا آسان شود کارتکه جوهر رخنه در فولاد کرد از پیچ و تاب خود
صفحهٔ ۱ از ۲