خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۱۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به گوشم ناله اغیار دردآلود می آیددرین محفل زچوب بید بوی عود می آید
۲
مگر بال و پر همت به فریادم رسد، ورنهچه قطع راه شوق از پای خواب آلود می آید؟
۳
زتمکین تو صبح محشر از جا برنمی خیزدتو گر قامت بر افرازی قیامت زود می آید
۴
نبیند مرگ تلخ عاشقان را هیچ سنگین دل!هنوز از بیستون فریاد دردآلود می آید
صفحهٔ ۱ از ۳