خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۲۱۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به خاطر هیچگه آن قامت موزون نمی آیدکه آه از سینه ام گلگون قبا بیرون نمی آید
۲
نه (از) پیغام اثر، نه از اجابت نامه ای داردزخجلت قاصد آه من از گردون نمی آید
۳
به یک پیمانه عمر رفته را از راه گرداندزساقی آنچه می آید ز افلاطون نمی آید
۴
لب خمیازه پردازم خمار بوسه ای داردبه روی کار من آب از می گلگون نمی آید
صفحهٔ ۱ از ۲