خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۲۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تمنا از دل اهل هوس بیرون نمی‌آیدکه خامی از شراب نیمرس بیرون نمی‌آید
۲
مگر آن روی آتشناک سوزد آرزوها راکه برق از عهده این خار و خس بیرون نمی‌آید
۳
به هم می‌پیچد ارباب هوس را آرزومندیازین شهد شلاین یک مگس بیرون نمی‌آید
۴
عبث مرغ چمن بر آب و آتش می‌زند خود راگل بی‌شرم از آغوش خس بیرون نمی‌آید
صفحهٔ ۱ از ۳