خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۲۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نبیند زیر پای خویش، رعنا این چنین بایدنپردازد به کس، آیینه سیما این چنین باید
۲
زشکر خنده اش هر چشم موری تنگ شکر شدتکلف برطرف، لعل شکر خا این چنین باید
۳
فلک را سبزه خوابیده داند قد رعنایشقیامت جلوگان را قد و بالا این چنین باید
۴
زگردش ماند دور آسمان چون چشم قربانیعیار جلوه های حیرت افزا این چنین باید
صفحهٔ ۱ از ۳