خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۲۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
قبول عشق سرکش را دل دیوانه می بایدکه تاج خسروان را گوهر یکدانه می باید
۲
کنم در سینه و دل درد و داغ عشق را پنهانکه مه در زیر ابر و گنج در ویرانه می باید
۳
مشو با مهلت دنیا زتمهید سفر غافلکه یک پا در برون در، یکی در خانه می باید
۴
زآتش چون سیاوش می توان سالم برون آمددعای جوشنی از همت مردانه می باید
صفحهٔ ۱ از ۲