خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۲۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل عاشق کجا از ساغر سرشار بگشاید؟به آب خضر لب کی تشنه دیدار بگشاید؟
۲
نگردد از نشاط ظاهری کم کلفت باطندل پیکان کجا از خنده سوفار بگشاید؟
۳
امید دلگشایی داشتم از گریه خونینندانستم که چون تر شد گره دشوار بگشاید
۴
علایق می دواند ریشه آسان در دل سنگینسلیمانی محال است از کمر زنار بگشاید
صفحهٔ ۱ از ۳