خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۲۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هرکه را چشم بر آن طاق دو ابرو افتاددو جهان یکقلم از طاق دل او افتاد
۲
تا قیامت نتواند به ته پا نگریستچشم هرکس که بر آن قامت دلجو افتاد
۳
پیش صاحب نظران نقطه بسم الله استخال مشکین که بر آن گوشه ابرو افتاد
۴
چون تو از ناز به دنبال نبینی هرگزبه چه امید به دنبال تو گیسو افتاد؟
صفحهٔ ۱ از ۳