خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۲۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن که از عمر سبکسیر وفا می طلبدلنگر از سیل و اقامت ز هوا می طلبد
۲
هرکه دارد طمع عافیت از آخر عمرساده لوحی است که از درد صفا می طلبد
۳
کشتیی را که شود کوه غم من لنگرناخدا موج خطر را ز خدا می طلبد
۴
به گواهان لباسی نشود خون ثابتخون ما را که ازان لعل قبا می طلبد؟
صفحهٔ ۱ از ۳