خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۲۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هرکه از گریه بیدرد اثر می طلبدهمت از مردم کوتاه نظر می طلبد
۲
علم فتح بلند از سپر انداختن استساده لوح آن که ز شمشیر ظفر می طلبد
۳
نیست هر رشته سزاوار به گلدسته مادل صد پاره ما موی کمر می طلبد
۴
گر شود هر سر مو پای طلب کافی نیستقطع این بادیه سامان دگر می طلبد
صفحهٔ ۱ از ۳