خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۲۵۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حسن در هر نگهی عالم دیگر گرددبه نسیمی ورق لاله و گل برگردد
۲
گل رویی که نیاید ز لطافت به خیالچه خیال است در آیینه مصور گردد؟
۳
می رود خود بخود از کار دل خونشده اماین نه خونی است که محتاج به نشتر گردد
۴
تا زند پر، شود از گرمی پرواز کبابنامه شوقم اگر بال کبوتر گردد
صفحهٔ ۱ از ۳