خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۲۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سخن عشق محال است مکرر گرددبحر در هر نفسی عالم دیگر گردد
۲
سخن عشق به تکرار ندارد حاجتکی تهی حوصله بحر ز گوهر گردد؟
۳
از جنون حرف مکرر نه شنیده است کسیحرف عقل است که نشنیده مکرر گردد
۴
نظر پیر مغان گرمتر از خورشیدستچه غم از باده اگر دامن ما تر گردد؟
صفحهٔ ۱ از ۳