خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۲۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیست ممکن که دل ما ز وفا برگرددچون ز خاصیت خود مهر گیا برگردد
۲
رفتن از کوی خرابات مرا ممکن نیستمگر از کعبه رخ قبله نما برگردد
۳
سپر تیر حوادث سپر انداختن استخاک شو تا دم شمشیر قضا برگردد
۴
دولت و سایه دو مرغند که هم پروازندصبر دارم ورق بال هما برگردد
صفحهٔ ۱ از ۲