خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۲۷۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر چنین خون دل ازان طره مشکین گرددشانه را دست در آن زلف نگارین گردد
۲
کار عشاق کند صورتی آخر پیداتیشه کوهکن آیینه شیرین گردد
۳
حسن بی شرم کند اهل هوس را گستاخخنده گل سبب جرأت گلچین گردد
۴
سخن عشق کند در دل افسرده اثرمرده در گور اگر زنده به تلقین گردد
صفحهٔ ۱ از ۳