خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۲۸۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سر ارباب جدل خرج زبان می‌گرددرگ گردن چو قوی گشت سنان می‌گردد
۲
از شنیدن سبق نطق روان می‌گرددبه سخن هرکه دهد گوش، زبان می‌گردد
۳
می‌برد راستی از طبع، کج‌اندیش برونتیر در قبضه ناراست، کمان می‌گردد
۴
سیم و زر پرده بینایی حق‌جویان استراه پوشیده ازین ریگ روان می‌گردد
صفحهٔ ۱ از ۳