خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۲۸۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل هرکس که مقید به هوس می گرددعنکبوتی است که عاجز ز مگس می گردد
۲
چون شرر سر به هوا دل ز هوس می گرددشعله سرکش ز هواداری خس می گردد
۳
می شود دل ز پریشان سخنی زیر و زبرجمع اوراق دل از پاس نفس می گردد
۴
بر دل از بیخبری خانه تن گلزارستبلبل مست خمش کی به قفس می گردد؟
صفحهٔ ۱ از ۳