خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۲۸۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دیدنت باعث سرسبزی جان می‌گرددپیر در سایه سرو تو جوان می‌گردد
۲
دیده مگشا به تماشا که درین عبرتگاههرکه پوشد نظر از دیده‌وران می‌گردد
۳
در سبک‌مغز ندارد سخن سخت اثرکه فلاخن سبک از سنگ گران می‌گردد
۴
بر مدار از لب خود مهر خموشی زنهارکاین سپر مانع شمشیر زبان می‌گردد
صفحهٔ ۱ از ۲