خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۳۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بحر هر چند به بر همچو حبابم داردشوق سرگشته تر از موج سرابم دارد
۲
می شود کوتهی راه ز تعجیل درازدور ازان کعبه مقصود شتابم دارد
۳
من همان نقش سراپرده خوابم، هرچندپیری از قامت خم پا به رکابم دارد
۴
چون به افسانه توانم ز سر خود وا کرد؟غفلتی را که کمند از رگ خوابم دارد
صفحهٔ ۱ از ۳