خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۳۴۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روزگار طرب و نوبت غم می گذردماتم و سور جهان زود ز هم می گذرد
۲
خواب آسودگی و عرصه هستی، هیهاتصبح ازین مرحله با تیغ دو دم می گذرد
۳
چه کند عرصه ایجاد به دلتنگی ما؟سخن از تنگی صحرای عدم می گذرد
۴
ماه و خورشید نتابند رخ از سیلی عشقسکه را حکم به دینار و درم می گذرد
صفحهٔ ۱ از ۲