خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۳۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از میان تیغ برآور که زمان می‌گذردوقت پیرایش گلزار جهان می‌گذرد
۲
غافلان پشت به دیوار فراغت دارندعمر هرچند که چون آب روان می‌گذرد
۳
می‌کند خواب فراغت به شبستان عدمهرکه اینجا سبک از خواب گران می‌گذرد
۴
می‌شود رو به قفا روز قیامت محشورچون شرر هرکه ز دنیا نگران می‌گذرد
صفحهٔ ۱ از ۳