خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۳۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غنچه راز مرا آه به ناخن وا کردخنده چاک، گریبان مرا رسوا کرد
۲
زخم از پهلوی من طرف نمایان بربستداغ در سینه من چشم تماشا وا کرد
۳
گریه تلخ مرا خنده او شیرین ساختشعله آه مرا قامت او رعنا کرد
۴
شعله حسن، جگر سوخته ای می طلبیدعشق در هر دو جهان گشت و مرا پیدا کرد
صفحهٔ ۱ از ۲