خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۳۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از دو عالم دل اگر رو به سویدا می‌کردسیر پرگار درین نقطه تماشا می‌کرد
۲
ساده‌لوحی که به دنبال دوا می‌گرددکاش دریوزه درد از در دل‌ها می‌کرد
۳
بر چراغ نفسش دست حمایت می‌شدبرق اگر با خس و خاشاک مدارا می‌کرد
۴
تازه گرداندن احرام سفر مطلب بودروی در ساحل اگر موج ز دریا می‌کرد
صفحهٔ ۱ از ۳