خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۳۶۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خضر اگر چاشنی تیغ شهادت می کردز آب حیوان به لب خشک قناعت می کرد
۲
کشتی حوصله طوفانی شبنم می شدگل اگر از رخ او کسب طراوت می کرد
۳
می شد از غیرت آیینه دل عاشق آبخوبی معنی اگر جلوه به صورت می کرد
۴
این زمان ناز هما می کشد از سایه جغدبی نیازی که دو صد ناز به دولت می کرد
صفحهٔ ۱ از ۲