خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۳۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در چمن جلوه‌گر آن قامت رعنا می‌کردناله فاخته را سرو دو بالا می‌کرد
۲
گر نمی‌بود تماشای غزالان مانعگرد ما را که درین بادیه پیدا می‌کرد؟
۳
در نظر داشت تماشای خط سبز تراخال روزی که در آن کنج دهان جا می‌کرد
۴
دل به سررشته عیش دو جهان می‌پیوستسر اگر در سر آن زلف چلیپا می‌کرد
صفحهٔ ۱ از ۳