خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۴۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل به مطلب اگر از راه تپیدن نرسدگو مکن سعی که هرگز به دویدن نرسد
۲
بهترین پایه صاحب نظران حیرانی استدیده هرگز به مقامی ز پریدن نرسد
۳
پای فهمیده در آن سلسله زلف گذارکه در آن کوچه به خورشید دویدن نرسد
۴
از دل پخته مزن لاف که این میوه خامنرسد تا به لبت جان، به رسیدن نرسد
صفحهٔ ۱ از ۴