خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۴۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صاف با ما دل آن شعله بیباک نشدسوخت پروانه ما و ز گنه پاک نشد
۲
شبنم آورد سر از روزن خورشید برونسر ما بود که شایسته فتراک نشد
۳
علف تیغ جهانسوز حوادث گردددل هرکس که ز زنگار خودی پاک نشد
۴
خنده صبح به خوناب شفق پیوسته استهیچ کس شاد نگردید که غمناک نشد
صفحهٔ ۱ از ۲