خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۴۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دایم از فکر سفر پیر مشوش باشدقامت خم شده را نعل در آتش باشد
۲
دامن سوختگی را مده از کف زنهارکه به قدر رگ خامی ره آتش باشد
۳
پاک کن از رقم دانش رسمی دل راخانه آینه حیف است منقش باشد
۴
در سفر راهرو از خویش خبردار شودکجی تیر نهان در دل ترکش باشد
صفحهٔ ۱ از ۳