خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۴۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیست در دست مرا غیر دعا، خوش باشدگر خوشی با من بی برگ و نوا خوش باشد
۲
گر سر صحبت یاران موافق داریمنم و فکر و خیال تو، بیا خوش باشد
۳
اشک و آهی است من غم زده را در دل و چشمسازگارست اگر این آب و هوا خوش باشد
۴
خون بود باده ما و دل صد پاره کبابگر گواراست ترا محفل ما خوش باشد
صفحهٔ ۱ از ۴