خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۴۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اهل دل اوست که در وسعت خلق افزایدکعبه آن است که در ناف بیابان باشد
۲
حیف خود می کشد آخر ز فلک ناله مناین شرر چند درین سوخته پنهان باشد؟
۳
مرگ بیداردلان صحبت بیدردان استشرر از دود سیه کار گریزان باشد
۴
صائب این تازه غزل کز قلمت ریخته استجای آن است که تاج سر دیوان باشد
صفحهٔ ۱ از ۴