خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۴۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آتش قافله ما دل روشن باشدگرد ما سرمه بیداری رهزن باشد
۲
حسن هرجا که بود در نظر من باشدمهر را آینه از دیده روزن باشد
۳
هرکه چون رشته ز باریک خیالان گردیدروزیش تنگتر از دیده سوزن باشد
۴
یوسف از دامن اخوان به غریبی افتادخطر مردم آگاه ز مأمن باشد
صفحهٔ ۱ از ۴